Zomer 2009: de echte hazy lazy days of summer. Van de huisarts kreeg ik strenge opdracht zo goed als niets te doen en de benen te laten rusten; dat geluk moet je maar hebben, legaal luieren, beetje peinzen, beetje lezen, flink beetje tv kijken en af en toe een rozenknopje van de struik verwijderen. En wat gaat er dan zoal door je hoofd?
Nieuwe woorden bijvoorbeeld. Steeds tref je weer nieuwe woorden, soms ingegeven door politieke correctheid (a-geletterdheid i.p.v. analfabetisme), de actualiteit (lokpedo’s) of persoonlijke omstandigheden (mictielijst). Fictie kende ik, maar mictie? Wie het weet begrijpt dat ik er niet verder op door ga, wie het niet weet: geloof me, dat wilt u niet weten.
Tijdens het legitiem luieren stuitte ik op ‘mindfulness’. Wat mag dat welweer zijn? Oppassendheid, een hoofd vol gedachten? Integendeel, mindfulness is een methode om gelukkiger en gezonder te worden door met volle aandacht in het hier en nu te zijn. Vergeet het verleden, laat de toekomst maar op je afkomen zonder je bij voorbaat zorgen te maken. Iedereen kan het leren, maar je moet er wel een cursus voor volgen. En niet zo maar een traininkje, want er schijnt veel kaf onder het koren te zijn. Nee, bij een lid van de beroepsvereniging. En dat zal best een lieve cent kosten; wie de cursus nog niet heeft gedaan, gaat zich daar vast zorgen om maken.
En wéér denk ik: je moet maar geluk hebben! Het verleden is voor mij een grotendeels vergeten zaak, de toekomst zorgt wel voor zichzelf en ik spaar een bom duiten uit door zonder dure cursus te doen wat ik wil, namelijk lekker aansudderen in de zon met het verstand op nul. Het vage schuldgevoel dat een mens niet hoort te leven als een gepofte aardappel is nu ook weggenomen. Immers, ik werk aan mijn gezondheid en ga straks als een nog evenwichtiger en ontstrester persoon de herfst in.
Met al dat geluk knaagt er toch iets aan me. Was het geluk niet met de dommen? Nou, dat zullen we dan maar vergeten.