Hij fietste langs de rivier. Moest nergens naartoe.  
Ik hoef nérgens naartoe, dacht hij verheugd bij zichzelf.
De uiterwaarden schreeuwden “bewonder ons, bewonder ons!”
Hieraan gaf hij maar wát graag gehoor.
Geen boodschappenlijstje. Geen aktentas. De dijk, die hem altijd naar Culemborg bracht toen hij nog een jongen was, begroette hem als op een reünie. ,,Hee Martin! Waar was je al die tijd? Ik heb je gemist!”
,,Ik was echtgenoot, vader en zakenman," antwoordde hij, "maar díe vogeltjes fluiten niet meer in mij. Mijn vrouw maakte van haar hart een ijsklomp en uiteindelijk is ze naar de noordpool verhuisd. Mijn zoon woont met zijn vriendin op Venus, hij komt één keer in het halfjaar bij me langs met de ConnexxionRaket. En de zaak heb ik van de hand gedaan, omdat ik me op een gegeven moment een vreemde kat in mijn eigen pakhuis voelde. Ik ben alles verloren en heb nu dus niets te verliezen. Vrij om te fietsen ben ik. Zonder boodschappenlijstje. Zonder aktentas."